Ring of Kerry

De monniken op Skellig Rocks werden niet oud. Gemiddeld 35 jaar werd mij verteld. De omstandigheden waren dan ook niet mals. Een hut van opgestapelde stenen in de vorm van een beehive. Twee man per hut en zes hutten. Verder nog wat gebouwen die samen een klooster vormen op Skellig Michael, een rots 12 km uit de kust. 600 treden omhoog. Vanaf 600 na Chr. was er op die manier bewoning. Niet gemakkelijk als de Noormannen zo nu en dan langskomen. Het dodental was dan absoluut gezien niet zo hoog. Zaten hier de monniken, op de andere rots (Little Skellig) zit het nu vol met Jan-van-Genten. Ze beweren hier dat er 30.000 broedparen op de rots zitten. De rots is dan ook wit van de vogelstront. In Schotland schijnt de grootste kolonie te zitten.

Wij zijn dus om 10 uur in de ochtend in de boot gestapt voor deze Skellig Experience, waarbij we niet aan land zijn gegaan. Dat zou te duur worden (175,- pp). Geld uitgeven aan dat soort zaken zou ook niet goed bij de monniken vallen denk ik.

Na de Experience een rondje Valentina Island. Een paar kleine hoogtepuntjes die ik even noteer voor mezelf. Art workshop, Gaukaun met mooie vergezichten, Knightstown met ook het verhaal dat de eerste transatlantische kabel hier aan land kwam. Via de Skellig route naar het zuiden, naar Derrynane National Park als een soort eindpunt. Onderweg kun je wel 20 x stoppen voor een bult stenen uit het jaar kruik, of voor een uitzicht over de kust, een kasteel, een ring fort, een abbey. Noem maar op.

Bij Derrynane kun je het rustige brede zandstrand opgaan en bij laagwater kun je doorlopen naar Abbey Island en via een piepend hekje de begraafplaats oplopen. Daar staan weer een paar muren overeind van wat ooit een klooster was. Natuurlijk weer oud, ze zeggen dat er in 600 na Chr. al een abbey stond, maar daarvan is geen spoor zeggen ze zelf. Dan stond er in het jaar 1200 weer een klooster of een kerk. Nu alleen nog de resten. Er omheen graven. Maar ook in de ruïne van de kerk liggen graven en zerken van ook nog heel recent. Ook een tweetal Nederlandse gedenkplaten. Raar.

Daarna, in hetzelfde park nog even naar een Ogham stone. En die zijn oud. Inmiddels weet ik dat als iets oud is dat het uit het jaar 600 komt. Dat is ook met deze stenen het geval. Ogham is een alfabet dat in de 5e en 6e eeuw gebruikt werd voor Oudierse inscripties op stenen en komt daarnaast in enkele Oudierse manuscripten voor (hoewel deze teksten zelf in het Latijnse alfabet geschreven zijn). In Dublin, in Trinity College hebben een dergelijke steen ook al gezien.

Nou, het was weer een mooie dag. Voor het eerst een lange broek aangehad omdat we de oceaan opgingen. Verder wederom zon met hier en daar een wolkje. De Ieren zijn dit weer al lang zat. Ze willen regen. Ik zeg: nog even volhouden vrienden. We zijn nog niet weg.