Dinsdag

We verlaten voormalig Oost-Duitsland en gaan op weg naar Goslar in de Harz. Wij hebben jaren een koffiebeker in de kast gehad met een stadsgezicht van Goslar die donker kleurde als de beker heet werd. Het kan ook andersom zijn geweest, dat weet ik niet meer. Het was magisch. Uiteindelijk was de magie uit de beker en hebben we m weggegooid. Hoe kom je nu aan zo'n beker? Van Auke. Die had een keer een uitwisseling met scholieren uit Goslar en de beker was een gift. Ik denk dat het op die manier gegaan is.

Carla is zeer geïnteresseerd in Goslar wegens de watersystemen die ze daar hebben. Altijd met d'r werk bezig. Ik ben benieuwd. We moeten er misschien wel een dag extra voor uittrekken.

Onderweg naar een bakkertje geweest in een dorp waar we eigenlijk 25 km voor moesten omrijden. Prima spul daar.

Op de weg naar Goslar kwamen we langs Quedlinburg. Zoiets hadden we nog niet eerder gezien. Als je in buurt bent, kom eens langs. Zie foto's. Elke straat die je inkijkt nodigt uit om er in te lopen. Elk pleintje wordt omzoomd met vakwerkhuizen.

De vakwerkhuizen die je nu in Quedlinburg ziet zijn uit de periode van na de dertigjarige oorlog toen het de stad voor de wind ging. Jullie weten allemaal wel wanneer die oorlog was natuurlijk.

Op economisch gebied was rondom Quedlinburg vooral de teelt en veredeling van kruiden, sierbloemen en -planten, en de handel in zaad daarvan van belang.

Zoals bij alle steden in Duitsland zijn de laatste maanden van WOII beslissend of er nog wat moois staat of niet. Quedlinburg had geluk. 

De historische binnenstad is in de periode dat Quedlinburg bij de DDR hoorde, sterk verwaarloosd. Sinds de Duitse hereniging in 1990 is langzamerhand weer geld beschikbaar gekomen voor restauratie. 

We zijn aangekomen op een camping die heel anders is dan de vorige. Hier is elk plekje bezet en de helft door Nederlanders. 

Het was een mooie dag, dat wel.