Donderdag

Vroeg opgestaan. Zo vroeg dat het brood nog niet bezorgd was en met wat fruit op zijn we vertrokken. Zo stonden we rond kwart over 8 bij/op de Basteibrug en waren we de drukte voor. We kwamen echter iets later aan dan gepland omdat de politie vond dat we ergens niet mochten rijden. Ze lieten nog een folder zien met alle verkeersborden en wezen ons op het bord dat we genegeerd hadden. Ze dreigden met een boete maar lieten ons gaan. Ik zeg "we" omdat Carla mij dwong om de verkeersregels te negeren.

De Basteibrug moet je gezien hebben zegt de folder. De enige functie van deze Brug was en is om toeristen de mogelijkheid te geven om de diepe kloof (40 mtr) over te steken. Wat begon met een houten brug werd al snel een stenen brug. Deze brug is al 200 jaar dè toeristische attractie van Saksisch Zwitserland. Vanaf de brug heb je een gaaf uitzicht over de Elbe en het land ten zuiden van de Elbe waar drie Tafelbergen zichtbaar zijn; Lilienstein (staat vandaag ook op ons programma),  Festung Königstein en Pfaffenstein.

De kunstschilders vonden dit hele gebied erg schilderachtig en zo trokken ze over het Schilderspad op zoek naar mooie landschappen. En zo ontstond de Malerweg die vervolgens meer en meer toeristen aantrok. (200 jaar geleden al).

Ik denk nu, na vandaag, dat de Malerweg echt de moeite waard is. De omgeving is wisselend en mooi en dat zagen die schilders dus ook. Het enige wat een beetje tegenstaat zijn de uitstekende paden, trappetjes en leuningen; geschikt voor iedereen, bijna iedereen. Je moet om je heen kijken en niet te veel naar het pad dus. Misschien moet je dat je hele leven wel doen...

Vanaf de Basteibrug hebben we weer een stuk van het Malerpad gewandeld en speciaal was de Schwedenlöcher. Dat is een kloof die zo heet omdat de plaatselijke bevolking vluchte voor de Zweedse soldaten tijdens de dertigjarige oorlog. Ook in andere oorlogen was deze kloof een schuilplaats voor de mensen. Deze kloof is smal en is speciaal voor de toeristen aangepast, geplaveid, breder gemaakt, trappen aangelegd etc. Maar alles naast het pad is fantastisch mooi.

Hierna met de auto naar Lilienstein. Dit is een Tafelberg met bovenop een gedenknaald voor het Huis Wettin, een adellijk geslacht sinds ongeveer 1089. De koning der Belgen stamt daarvan af. Vanaf deze Tafelberg goed uitzicht op datgene waar je naar keek.

Beetje spookachtig of geestig was dat we daar iemand die dag voor de vijfde keer tegenkwamen. Herkenbaar aan oa een neusring.

Volgende stop. We hebben van de camping gratis kaartjes voor de trein, eigenlijk een tram.  En niet zomaar een trein; dit was de Kirnitzschtalbahn, sinds 1898 in bedrijf en met de rails door de straat. Misschien is het daarom een tram en niet een trein. Deze tram brengt je ongeveer 8 kilometer stroomopwaarts van Bad Schandau naar Lichtenhainer Wasserfall met onderweg 9 haltes waar je kunt uitstappen voor een wandeling.

Wij konden alleen verzinnen om de waterval te kijken aan het eind. Tja...dat stelde dus geen moer voor. Maar opeens klonk er een muziekje en ging de waterval veel harder stromen. 

Zo'n 200 jaar geleden was er in Lichtenhain in het Kirnitzschtal nog het kantoor van de "watervallenschuiver". Als er genoeg water in het stuwmeer was en er genoeg toeschouwers waren verzameld, opende hij de stuw en het kabbelen van de Lichtenhainer beek zwol even aan tot een flinke brul. De Lichtenhain waterval is een van de bezienswaardigheden uit de begintijd van het toerisme in Saksisch Zwitserland naast de Basteibrug die we eerder op de dag bezochten.

Zo, het was weer een mooie dag...