Porec

5 augustus is een feestdag hier. De dag van de overwinning. In 1995 namen de Kroaten de Krajina in, waar de pro-servische regering werd verjaagd. Het enige wat we er van merkten was dat de winkels gesloten waren en wij brood van een pompstation moesten eten. Smiddags richting Poreč. 

Maandag om 4 uur smiddags was het nog rustig in de stad. Iedereen lag op het strand, een strand van beton en een temperatuur van een dikke 33 graden.  Savonds was het druk in de stad en heb ik mij eerste ćevapčići weer gegeten. Het blijft lekker.

Istrië is in de loop van de geschiedenis vaak onder verschillende besturen gesteld. Romeinen natuurlijk; Venetië 1000 jaar geleden; Habsburgse rijk na 1815 (33% was toen Italiaans gezind.)

Na WO1 werd Istrië aan Italië toegewezen met gedwongen italianisering tot gevolg. Mensen vluchten en Italianen werden ingevoerd waardoor in 1939 al 55 % van de bevolking italiaanstalig was.

Na WO2 werd een groot deel van Istrië aan Joegoslavië toegewezen waarbij de Italianen het zwaar kregen en gevangen werden genomen, geëxecuteerd werden (ook massa executies) en andere wraak -en zuiveringsacties moesten ondergaan. In totaal zijn er 200.000 Italianen en italiaans sprekende inwoners gevlucht voor het nieuwe regime wat tot ontvolking leidde. Om dit op te vangen werden weer mensen uit andere delen van Joegoslavië geïmporteerd.

Zo zie je maar weer dat de mooiste landen de verschrikkelijkste dingen hebben meegemaakt. En als je dan die stadjes inloopt dan heb je daar geen benul van. Zo lang is dit nog niet geleden en de oudere generatie heeft dit gewoon meegemaakt.

In Istrië leeft men, zo lijkt het, van het toerisme. Al zien we ook veel wijngaarden en olijfbomen. 

Genoeg voor de maandag.